Monday, April 10, 2017

நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்

Richness in Poverty and a Discovery




நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய் 
பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன 
பவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய் 
நீயும் நின் பேடையும், தென் திசைக் குமரியாடி 
வடதிசைக்கு ஏகுவீராயின் 
எம்மூர் சத்திமுத்த வாவியுள் தங்கி 
நனைசுவர் கூரை கனைகுரல் பல்லி
பாடு பாத்திருக்கும் எம் மனைவியைக் கண்டு 
எங்கோன் மாறன் வழுதிக் கூடலில் 
ஆடையின்றி வாடையில் மெலிந்து 
கையது கொண்டு மெய்யது பொத்தி 
காலது கொண்டு மேலது தழீ‌இப் 
பேழையில் இருக்கும் பாம்பென உயிர்க்கும் 
ஏழையாளனைக் கண்டனம் எனுமே.

சத்திமுத்தப்புலவர்

Stork, oh red-legged stork, over there, with a
Sharp coral beak that looks like a split palm tuber!
As you fly North after a dip with your wife in Kumari South
Visit my home town Sathimuththam and stay in the pond there;
Do meet my wife who lives in a hut
That has a roof open to the stars
With wet walls and croaking geckos
Tell her you saw in the Koodal city of King Vazhuthi
this poor being, limbs contracted  and body coiled
like a snake in a hole to fight the cold
Trying to keep alive his soul..

His wife and he are vying with each other in poverty – she has a hut with wet walls full of geckos, and he doesn’t even have cloth to cover himself.  But when he sees these huge migrating birds, he describes them with a metaphor that is matchless. Such is the richness of his language and expression, though he was enduring utmost poverty at the time of composing this poem.

There have been several guesses on which bird he actually saw, varying from the plain white stork to the pelican, the spoon -billed duck and yes, even the flamingo.  In short, all red-legged birds with a sharp and long beak.  What brought this song back to my mind was a photo I clicked yesterday, which I feel establishes conclusively that this must have been the bird he saw.

Look at the beak, and study the comparison -  நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய் பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன பவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய் Have you seen the பனங்கிழங்கு?

Just have a look at the photo of this painted stork and that of the palm tuber (insert) – I am sure you will agree with me that this is the bird he mentions in his poem.

Friday, March 24, 2017

கவிதைச்சாலை

கவிதைச்சாலை

ஆதவ ஓவியன் அகன்ற வானத்திரையை
அழகிய நீலத்தால் நிரப்புமுன் விளையாட்டாய்
இதழொக்கும் இளஞ்சிவப்பை இதமாகத் தூவியே
இன்பத்துடன் படைத்திடும் இளைய காலை

முந்தைய நாள் முழுவதும் பாவிமனிதன்
முழுமூச்சாய் வெளியேற்றிய கொடிய கரியமிலத்தை
மன்னித்தே முனகலோடு பிராணவாயுவாய் மாற்றும்
மரங்கள் இயங்கும் மந்திரக் காலை

வேண்டிய ஓய்வினைத் துயிலில் பெற்றபின்
வேண்டும் சக்தியைப் பெறுமுகமாக
உடலையும் மனதையும் ஒருமுகப்படுத்த
உற்சாகமாய்த் தயாராகும் உதய காலை

நண்பரோடு அளவளாவியே நடைபயில்வோர் பலரிருக்க
நண்பனில்லாக் குறை தீர்க்க நன்றிமறவாத
நாயுடனே அளவளாவி நடைபயில்வோரும் சிலரிருக்கும்
நகையுடனே நான் காணும் நற்காலை

உயிருக்கு உத்தரவாதமாய் உடல்நலம் பேண
உரிய உபகரணங்களோடு பயிற்சி செய்யவே
கருத்தாய் களமிறங்கி களிப்பினில் திளைக்கும்
காளைகள் காட்சிதரும் காரியக் காலை

நாங்களென்ன சளைத்தவர்களா நடைகூட முடியாதா-என
நங்கையரும் நறுமொழி நவின்றே நாள்தோறும்
அன்புடனே தோழியரை அழைத்துக்கொண்டு நடையுடனே
வம்பையும் முடித்திடும் விடியற்காலை

இன்று மலர்ந்தத வண்ணப் பூக்களோடு
இயற்கையும் சேர்ந்து குலுங்கும் பூங்காவில்
என்றும் மலர்ந்த இளஞ்சிறார்கள்
இரைச்சலோடு விளையாடும் இனிய காலை

தளிர்க்கொடிகள் மட்டும்தான் தாங்குமோ பூக்களை
தளராமல் நாங்களும்தான் வழங்குவோம் பாரீரென
நாசியும் நயனமும் நுகரவே நெடுமரங்கள்
நமக்கெனப் படைத்திடும் நறுமணக் காலை

அறிவும் செல்வமும் புகழும்மட்டும் போதாது
அமைதியும் சேர்ந்தால்தான் அகம் பொலிவுறும் என
அறநெறி காட்டும் ஆலயங்கள் அருகில்
அழைத்துச் சென்றிடும் அற்புதக்காலை

எத்தனையோ ஆசைகள் கவலைகள் ஏமாற்றங்கள்
எதிர்பார்ப்புகள் சுமந்துநிற்கும் எண்ணில்லா மாந்தரிடை
எதிலும் சிதறாத கவனத்துடன் நேர்த்தியாய்க்கோர்க்கும்
ஏழைப் பூக்காரியின் எளிய காலை

நித்தம் வசிக்கும் வீட்டையும் வீதியையும்
சுத்தமாக வைப்பதுவே நாட்டிற்குகந்த பணியென்று
மனிதரும் எறும்புபோல் சுறுசுறுப்பாக சுற்றத்தை
புனிதப் படுத்தும் புத்துணர்ச்சிக் காலை

ஏற்றமும் தாழ்வும் நேர்வும் வளைவும் கொண்டு சீரில்லா
மாற்றம்தான் வாழ்க்கை என்ற உண்மையை போதிக்கும்
நெடுஞ்சாலையே என்குரு எனக்கொண்டு நித்தமும்
நடையால் நான் வந்தனம் செய்யும் நன்றிக்காலை

சாலைக்கவிதை கேட்டால் மரமும்பசுவும் கதைபோல்
காலைக்கவிதை வந்ததுகண்டு மயங்க வேண்டாம்
காலையில் சாலையில் அனுதினம்நான் காணும் காட்சிகளை
மாலையாய்க் கோர்த்து படைத்திட்டேன் கவிதைச்சாலை





Sunday, February 5, 2017

மாத்தி யோசி

நம்முடைய இந்து தர்மம் கீதை மூலமாகச்சொல்கிறது, கடமையைச் செய், பலனை எதிர்பார்க்காதே என்று.

நாம் எதையும் எதிர்ப்பார்க்காமல் எந்த ஒரு செயலையும் செய்கிறோமா?
காரணத்தை முன்வைத்துத் தான் எந்தக் காரியத்திலும் இறங்குகிறோம். ஆனால் முன்னோர்கள் ஏன் அப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்று யோசித்தால், ஒன்று புரிகிறது.  பலனை எதிர்ப்பார்க்காதே, சரி.  ஆனால் கடமையைச் செய் என்பது முக்கியம். பலன் உடனேயும் கிடைக்கலாம், பிறகும் கிடைக்கலாம் அல்லது கிடைக்காமலும் போகலாம்.  ஆனால் கடமையைச் செய்யாமலே பலன் கிடைக்குமா?

விதை விதைப்பது, நீர் ஊற்றுவது நம் கடமை. பலன் நமக்குக் கிடைக்கலாம், நம் சந்ததியினருக்குக் கிடைக்கலாம் அல்லது கிடைக்காமலும் போகலாம். விதையே விதைக்காமல் மரம் வேண்டும் பழம் வேண்டும் என்று ஆசைப் பட்டால் நடக்குமா?

அதுபோல் தான் நன்றியும்.  நமக்கு ஒருவர் உதவி செய்தால் நாம் திரும்ப உதவி செய்வது நம் கடமை.  ஒருவேளை நமக்கு உதவி செய்தவருக்கே உதவி தேவைப்பட்டு அச்சமயத்தில் நாம் அவருக்குத் திரும்ப உதவி செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் அது நம் அதிர்ஷ்ட்டம்.  ஆனால் பெரும்பாலும் அவ்வாறு அமைவதில்லை.

இதைப்பற்றி வீட்டில் கலந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான் அவ்வையாரின் செய்யுள் நினைவுக்கு வந்தது.

நன்றி ஒருவர்க்குச் செய்தக்கால் அந்நன்றி
என்று தருங்கொல் எனவேண்டா
நின்று தளரா வளர்தெங்கு தாளுண்டநீரைத்
தலையாலே தான் தருதலால்

சாதாரணமாக நமக்குச் சொல்லி வந்த கருத்து என்னவென்றால் நான் முன்னமேயே குறிப்பிட்டது போல் நாம் ஒருவர்க்கு ஒரு உதவி செய்தால் அவர் எப்போது திரும்பித் தருவார் என்று அஞ்சவேண்டியதில்லை - எப்படி தென்னை மரத்திற்கு நாம் தாளில் (வேரில்) ஊற்றிய தண்ணீரை அது சுவையான இளநீராகத் தலைமூலம் தருகிறதோ அதுபோல அவரும் தரவேண்டிய சமயத்தில் தருவார் என்பதாகும்.

சற்றே மாற்றி யோசித்துப் பார்ப்போமா?  தென்னைக்கு நாம் அதன் தாளில் தண்ணீர் ஊற்றுகிறோம்.  ஆனால் நமக்கு எங்கிருந்து கிடைக்கிறது?  வேறோர் இடத்திலிருந்து - அதாவது தலையிலிருந்து.  அது போல் நாம் ஒருவர்க்கு உதவி செய்தால் வேறோர் சமயத்தில் இன்னொருவர் நமக்கு உதவி செய்வார்.   செய்யுளைப் பார்த்தால், நன்றிதான் திரும்பி வருகிறது.  செய்தவர் அல்லர்.  அந்த ஒருவர் என்று தருவார் எனவேண்டா என்று சொல்லாமல் அந்நன்றி என்று தருங்கொல் என்றுதான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

எனவே, நாம் காலுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றினால் தலை நமக்கும் மற்றவர்க்கும் தண்ணீர் தருவதைப்போல, ஒருவர் நமக்கு உதவி செய்தால் நாம்  அவருக்குத்தான் திரும்ப உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதில்லை.   வேறு ஒருவர்க்கு தக்க சமயத்தில் உதவி செய்வதே அந்நன்றியை நாம் காண்பிக்கும் விதம் ஆகும் என்பது என் தாழ்மையான கருத்து.

சரியோ தவறோ, யோசிப்பதற்கு நிறைய இருக்கிறது..