Wednesday, August 24, 2016

Less is More


Some time back, I got an image message on WhatsApp from my niece Aarthi, who always sends beautiful messages and amazing videos – god knows where she gets them from. This particular message was a neat small square box which just read “Less is More”.  Nothing less, nothing more (pun intended)! It looked funny and contradictory, but on that day I did not have either the time or the mind to delve deep into it.
Later on, I came across incidents or experiences that taught me how true a statement it is.  Depending on the incident, you can wear a perspective lens that suits the context.  Let me explain.
I go to work on a two-wheeler, and as a time conscious person who doesn’t want to be labelled “Mr Late”, I am always on the search for better routes to reach my office which is a cool 25 km from home.  Of late, after the schools reopened after summer this year, I found that the roads on which schools are located got choked more tightly than previous years.  It took only 25 minutes to cross 15 km from home, but once you touch the school road, the next 200 meters took almost 10 minutes!  So I had to find routes devoid of school traffic, and eventually did, with the result that in order to save 10 minutes, I had to travel a kilometer and a half extra!  So, less time meant more distance!  Perspective lens: Time and Distance.
On the annual pilgrimage I take to Sabarimala, this year I forgot to pack the usual thin bedsheet which is used to position the “irumudi”.  So I had to buy one at the shop opposite to the temple. I bought a nice, strong bedsheet.  As I started my way up Neelimalai from Pamba, little did I realise that each gram of its weight would pull me down so much, adding significant exasperation to the already grueling climb uphill. By the time I reached Saranguthi past Appachimedu, the 1-2 kg cloth felt like 10 kg!  Second realisation.  Perspective lens: Ageing, gravity.
One the way back after an excellent darshan – in fact, several excellent darshans over the two days, the same bedsheet had to be carried separately on hand, as other things of importance occupied a place of preference in my shoulder bag.  Though not heavy now, as we were only climbing down, it sure was an inconvenience holding the bedsheet on hand as compared to walking with free hands.  Therefore, I decided to give it away to one of the needy people.  Within a few minutes, I could find an old lady begging for alms, who was only too willing to accept the bedsheet.  She was happy, I was relieved. Less luggage, more comfort.  Perspective lens: convenience.  Less possession, more satisfaction.  Perspective lens:  compassion.
It also made me think of the number of poor people we have in this country who are in need of help.  They have less, they are more and their needs are more.  Perspective lens: wealth, number.
Yesterday, as it has been long since I saw my grand-daughter, I made a trip to Madipakkam where she lives. I must have spent two hours there, playing with her, helping with her drawing and doing puzzles with her.  Time just flew, two hours felt like two minutes.  What seemed so less – two minutes – was actually more – two hours. Less boredom, more activity.  Perspective lens: engagement,
And the distance I had to traverse to make this visit – another 25 km extra for the day – seemed nothing.  Perspective lens: affection.
I am sure one could find so many ways this simple message can hold true.  As I am thinking and writing on these lines, I am also awestruck by the revelation that such a simple, small message opening up my mind to so many thoughts, leading to the final realization of this post: less words, more interpretation! Perspective lens: introspection, exploration.

Thanks, Aarthi.

Saturday, July 9, 2016

Haiku


The haiku that occurred in my mind as I saw this on my way to work:
The biggest bouquet
in Nature's hands
Gulmohar

Tuesday, June 28, 2016

பெரிய கதை

மதிய நேரத்தில் பெரியவர்கள் (அதாவது எனது மனைவியும் மகளும்) உணவுக்குப் பின்னர் சற்றே ஓய்வெடுக்கும் சாக்கில் மின்னல் வேகத்தில் உறக்கத்தில் வீழ, பேத்தியை மாத்திரம் இப்போது தூங்கவிட்டால் பின்னர் நள்ளிரவுக்கு மேலும் விழித்துக்கொண்டிருப்பாள் மேய்ப்பது கடினம் என்பதனால் ஓரிரு கதைகளைச் சொல்லி முடியுமட்டும் தூங்காமல் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பு எனதாகியது.
கதை சொல்லட்டுமா என்று கேட்டவுடனேயே ஆர்வத்துடன் தலையாட்டிக்கொண்டே என் அருகில் வந்து படுத்துக்கொண்டாள்.
முதலில் சிங்கத்தின் குகையில் சிங்கம் தூங்கும்போது அதன்மேல் விளையாடி தொந்தரவு செய்த சுண்டெலியை கோபத்துடன் பிடித்து உள்ளங்கையிலேயே நசுக்க இருந்த சிங்கம், சுண்டெலி மிகவும் கெஞ்சிக்கூத்தாடி வேண்டிக்கொண்டதன்பேரில் மனமிரங்கி விடுவித்ததும், பின்னர் அதே சிங்கத்தை மிருகக்காட்சிசாலைக்கு வேண்டி வலையில் பிடித்து வண்டியில் ஏற்றும் சமயம் அந்த சுண்டெலி வலையைக்கடித்து சிங்கத்தைக் காப்பாற்றிய கதை.  ஆர்வத்துடன் கேட்டு முடித்த பின்னர், இந்தக் கதை உனக்குத் தெரியுமா? என்றேன்.  தெரியுமே என்றாள்.  யார் சொல்லியிருக்கிறார்கள் எனக் கேட்டதற்கு அம்மா சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்றாள்.
அடுத்தது பஞ்சதந்திரக் கதைகளில் ஒன்றான காகத்தின் கதை.  தன்னுடைய கூட்டிற்குள் ஏறி தான் இடும் முட்டைகளையெல்லாம் சாப்பிட்ட பாம்பைக் கொல்ல தந்திரமாய் அரண்மனைக்குள் சென்று அரசியின் மாலையைக் கவர்ந்து தூக்கிக் கொண்டு காவலர்கள் பார்க்கும்படியாக பறந்து பாம்பின் புற்றுக்குள் அந்த மாலையைப் போட்டு அதனால் அவர்கள் புற்றைச் சிதைக்கும்போது வெளிவந்த பாம்பையும் கொன்றதன் மூலம் தன்னுடைய பழியைத் தீர்த்துக்கொண்ட கதை.  இந்தக் கதையையும் யாராவது சொல்லியிருக்கிறார்களா என்று கேட்டதற்கு ஆம், பாட்டி சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்று பதில் சொன்னாள் என் பேத்தி.
பிறகு, தண்ணீரில் விழுந்து தத்தளித்துக்கொண்டிருந்த கட்டெறும்பை மரத்தின் மேல் அமர்ந்திருந்த புறா ஒரு இலையைக் கிள்ளி எறும்பின் அருகில் போட்டு அதன் உயிரைக் காப்பாற்றியதும், பின்னர் மற்றொருநாளில் வேடன் ஒருவன் இந்தப் புறாவைக் குறிவைத்து அம்பு செலுத்தத் தயாராவதைக் கண்ட அந்தக் கட்டெறும்பு அவன் காலைக் கடித்து அதனால் அம்பு செலுத்தும் கணத்தில் அவனது கவனம் சிதறி அம்பு திசை மாறி அதே புறாவின் குஞ்சுகளைக் கொத்திக் கொண்டு போக்க் காத்திருந்த வல்லூறு மேல் பட்டு அதுவும் இறந்த கதை.  இந்தக் கதை உனக்குத் தெரியுமா எனக் கேட்டதற்கு இதுவும் தெரியும் என்றாள்.  எனக்கே சற்று வியப்பாக இருந்தது.  யார் சொன்னார்கள் எனக் கேட்டேன்.  பெரிய பாட்டி என்றாள் (என் அம்மா – அதாவது அவளது கொள்ளுப்பாட்டியை அவள் அப்படித்தான் அழைப்பாள்).
அப்போதுதான் கவனித்தேன், எனது மகளும் சிறிது நேரமாக விழித்துக் கொண்டு பாதி கண்ணயர்ந்த நிலையில் இந்தக் கதைகளையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் என்பதை.  எனவே அவளிடம் கேட்டேன் பேத்தி சொல்வதெல்லாம் உண்மையா, இந்தக் கதைகளெல்லாம் ஏற்கெனவே அவளுக்குத் தெரியுமா என்று.  இல்லை அப்பா, நீங்கள் சொன்ன முதல் கதை -  அதுவும் நீங்களேதான் இதற்கு முன்னால் அவளுக்கு சொல்லியிருக்கிறீர்கள் – தவிர மற்ற இரண்டும் அவளுக்குத் தெரியாது என்றாள்.

அப்படியென்றால் அவள் ஏற்கெனவே பாட்டி, பெரிய பாட்டி சொல்லி எனக்குத் தெரியும் என்று சொல்கிறாளே என்றேன்.  அதெல்லாம் கதை என்றாள் என் மகள்.  இப்போது சொல்லுங்கள், யாருடைய கதை பெரிய கதை என்று!